Antoine Carte werd geboren in Bergen op 8 december 1886. Rond zijn 20ste nam hij het pseudoniem Anto Carte aan.

In 1911-1912 kreeg hij een beurs en ging naar Parijs waar hij het symbolisme ontdekte en werkte voor een decorateur in de entourage van L. Bakst. Tijdens zijn verblijf in Parijs bezocht hij het Louvre waar hij de Italiaanse schilderkunst van de vijftiende en zestiende eeuw bestudeerde. Daarna studeerde hij frescoschilderkunst in Florence. Carte reist naar Marokko, Spanje, Italië en de VS, ontmoet Emile Verhaeren (1912), wiens poëtische werk hem sterk zal beïnvloeden, en waarvan hij ook verschillende gedichten zal illustreren. In 1928 richtte hij met zijn vrienden de groep Nervia op, het Waalse equivalent van het Vlaamse expressionisme.

Hij bleef ongevoelig voor de nieuwe artistieke stromingen van zijn tijd, zoals het kubisme of het surrealisme. Ook de twee wereldoorlogen laten geen sporen na. Zijn werk bevindt zich op de grens van symbolisme, expressionisme, en naturalisme geïnspireerd door het leven van mijnwerkers, boeren, vissers. De relatie met de Vlaming Gustave Van de Woestyne ligt voor de hand. De menselijke figuur staat centraal in het werk van Anto Carte. De wereld van het werk inspireerde hem enorm, vooral die van de kolenmijnen van zijn geboortestreek Borinage, en die van de boeren.

Anto Carte blonk uit in tekenen. Zijn lijn omschrijft met elegante helderheid het silhouet van zijn personage. De compositie van zijn werken is lang, de lijn is rigoureus, de lijn scherp, de tekening domineert de kleur.