Onder de titel Binnenskamers (Huis clos, Inner Spaces) spitste deze editie van de Biënnale zich toe op het interieur binnen de traditie van de kunstgeschiedenis. Traditioneel vormt het interieur het decor van een tafereel, het omhulsel van een verhaal — een kader binnen een kader. Het interieur verhult en onthult. Ze bestaat binnen de grenzen van haar eigen intimiteit en geborgenheid. Toch veronderstelt dit ‘binnen’ ook een ‘buiten’.

Hoewel de thematiek van Binnenskamers al lang voor het uitbreken van het coronavirus en de eerste ‘lockdowns’ werd gekozen, kreeg het een bijzonder krachtige weerklank na de opsluiting waarmee een groot deel van de wereld te maken had. De grenzen die het publieke scheiden van het private ontbinden en transformeren tot allerlei vormen van digitale collectiviteit en intimiteit. Nieuwe hybride ruimtes ontplooiden zich in het spanningsveld tussen huiselijk leven, werk en vrije tijd. Wanneer ons gezichtsveld gelimiteerd werd tot de afmetingen van onze ramen of ons computerscherm, en de wereld daarbuiten ingelijst lijkt te worden als een virtuele realiteit, klonk de vraag naar de contouren van het ‘interieur’ luider dan ooit.

Museum Dhondt-Dhaenens, Deurle

Mamma Andersson, Njideka Akunyili Crosby, Gust. De Smet, Léon De Smet, James Ensor, Melissa Gordon, Suchan Kinoshita & Olivier Foulon, Marie-Fleur Lefebvre, Lucy McKenzie, Walid Raad, Maaike Schoorel, Chris Huen Sin Kan, Louis Thevenet, Luc Tuymans, Rik Wouters.

https://museumdd.be/collectie/medium

Vanaf de jaren 1920 overheerst in het werk van Jean Brusselmans een strenge en klassieke opbouw van kleurvlakken binnen donkere contouren. De soms kinderlijk aandoende schematisering zoals hier in Mansarde II beklemtoont de strakke ordening van de werkelijkheid. Het werk behoort tot een reeks schilderijen van vrouwen in een interieur waarvoor Brusselmans’ vrouw Marie-Léonie Frisch model stond. Het echtpaar kende grote armoede en de kunstenaar ging vaak gebukt onder de dagelijkse ellende. Met schilderijen als dit gaf hij echter niet alleen uiting aan zijn bitterheid over de sociale onrechtvaardigheid maar ook aan zijn bewondering voor de toewijding van zijn vrouw (Collectie MSK).

Museum Roger Raveel, Machelen-aan-de-Leie

https://rogerraveelmuseum.be/collectie

Halfweg de jaren 1950 verschijnt het vierkant in het werk van Roger Raveel als structurerend gegeven en een ‘veld’ van mentale reflectie. Het schilderij creëert een illusie van diepte en ruimtelijkheid maar komt nooit los van het onherroepelijk platte vlak. We worden geconfronteerd met de realiteit zoals wij die denken te kennen, als in een venster op de wereld, maar aanschouwen in feite het universum zoals de kunstenaar die assembleert. Kunst bekommert zich immers niet om een eenduidige reproductie van de werkelijkheid. Het is altijd een interpretatie en een persoonlijke constructie.